خداوند ، پس از دستور سپاسگزارى در مقابل نعمت‌هاى فراوان ، اين آيه را فرستاد إِنَّ شانِئَكَ هُوَ الْأَبْتَرُ « 1 » ، يعنى دشمن و استهزاكنندهء تو ابتر و بىنسل خواهد بود نه تو . از دشمن تو هيچ اسم و رسمى باقى نخواهد ماند نه از تو ! سرنوشت اين استهزاكنندگان همان گرديد كه قرآن خبر داده بود ، يعنى هيچ اسم و رسم و نام نيكى از آن‌ها باقى نماند و در آخرت نيز در عذاب اليم و ذلت ابدى گرفتار خواهند گرديد . اين بود خلاصهء معنا و هدف اين سورهء مباركه . آيا مىتوان اين سوره را با اين سطح عالى و بلاغت كامل ، با آن جملات منحط و بىربط اين نويسنده ، مقايسه نمود ؟ ! جملاتى كه گويندهء آن‌ها خودش را به زحمت انداخته ، از تركيب و اسلوب قرآن تقليد نموده و قسمتى از الفاظش را نيز از مسيلمه كذاب گرفته ، بر اساس عناد و يا نادانى ، آن‌ها را به هم بافته است تا بدان وسيله با بلاغت و اعجاز قرآن معارضه و مبارزه كند و از عظمت آن بكاهد .

--> ( 1 ) كوثر / 3 .